را مىبرند زيرا عملى را كه سارق انجام داده بمنزله آنست كه مال را از حرز بدرآورده و در ظرفى ديگر گذاشته و آن ظرف را از حرز خارج نمايد پس همانطورى كه قطع يد در اين فرض ثابت است در مورد بحث نيز بايد ثابت باشد . لازم بتوجه است كه سارق در هردو فرض البته ضامن مال مىباشد و نيز ارش نقصانى كه حاصل شده بر عهده‌اش مستقرّ مىگردد . قوله : قبل الخروج : يعنى قبل الخروج من الحرز . قوله : فان تعذّر اخراجه : يعنى اخراج مال بلعيده شده از معده . قوله : لانّه كالتّالف : ضمير در [ لانّه ] بمال بلعيده شده عود مىكند قوله : و ان اتّفق خروجه بعد ذلك : كلمه [ ان ] وصليّه مىباشد و ضمير در [ خروجه ] به مال بلعيده شده راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] ابتلاع مىباشد . قوله : و ان لم يتعذّر خروجه : يعنى خروج مال بلعيده شده . قوله : لانّه يجرى مجرى ايداعه فى وعاء : ضمير در [ لانّه ] به ابتلاع راجع بوده و در [ ايداعه ] بمال بلعيده شده برمىگردد . قوله : على التقديرين : چه اخراج بعد از ابتلاع متعذّر بوده و چه تعذّرى نداشته باشد . متن : و لو أخرجه أي أخرج النصاب من الحرز الواحد مرارا بأن أخرج كل مرة دون النصاب و اجتمع من الجميع نصاب قيل : وجب القطع ذهب إلى ذلك القاضي ابن البراج ، و العلامة في الإرشاد ، لصدق سرقة النصاب من الحرز فيتناوله عموم أدلة القطع ، و